finnova
5 دقیقه

شناخت مشتری (KYC)

نوشته ای ازمحمدرضا شریفی
4 آبان 1398

پروتکل‌های شناخت مشتری یا KYC مخفف Know You Customer یکی از فرآیند‌ها و اصطلاحات مهمی هستند که توسط کسب و کار‌های بزرگ و کوچک مورد استفاده قرار می‌گیرند و در کل به روند تایید هویت مشتری یا کاربر قبل از شروع همکاری و در طول آن اشاره دارد.

بانک‌ها، پلت‌فرم‌های پرداخت دیجیتال، صرافی‌ها و هر شرکتی که با فرایند‌های مالی سروکار دارد، به موجب استاندارد‌های RBI نیاز دارد تا قبل از اجازه‌ی دسترسی کامل به تمام خدمات خودش، از کاربران بخواهد تا بخش‌های مرتبط با KYC را تکمیل کنند و هویت خود را از طریق روش‌های مختلفی همچون ارائه‌ی کارت شناسایی معتبر، شماره‌ی تلفن، ایمیل و آدرس، تایید کنند.

فرآیند‌های KYC معمولا به عنوان یک اقدام احتیاطی جهت جلوگیری از هرگونه فعالیت‌ غیرقانونی مثل پولشویی، رشوه‌خواری یا فساد مالی انجام می‌شود و امروزه توانسته‌اند نام خود را به عنوان یک ابزار مهم برای مبارزه با اینگونه فعالیت‌ها به ثبت برسانند. این پروتکل‌ها به دولت و یا شرکت‌های تجاری کمک می‌کنند تا چنین فعالیت‌های غیرقانونی را ردیابی کرده و پیش از هرگونه اقدام عملیاتی، آن‌ها را منهدم کنند. صرف‌ نظر از الزامات قانونی، تکمیل فرایند‌های شناخت مشتری همچنین به کاربر و مشتری کمک می‌کند تا به بسیاری از محصولات برتر شرکت‌های مالی دسترسی کامل داشته و بتوانند معاملات را سریع‌تر و راحت‌تر انجام دهند.

در این روش یک نهاد دارای تراکنش‌های مالی با دریافت یک سری اطلاعات از مشتری، خود را نسبت به مشکلات قانونی کاربر و پیگیری‌های احتمالی بیمه می‌کند. این قانون دو طرفه بوده و از هر دو طرف معامله محافظت می‌کند. با داشتن این اطلاعات، مشاوران سرمایه‌گذار یا صرافی‌ها با توجه به وضعیت مشتری خدمات بهتری به مشتری می‌دهند و همچنین طرف مقابل از ریسک ارائه‌ی خدمات غیرقانونی مانندپول‌شویی محافظت می‌شود.

قانون KYC

قانون KYC یک الزام اخلاقی برای همه‌ی افرادی است که در صنعت اوراق بهادار چه هنگام افتتاح حساب و چه نگهداری از آن هستند. در این خصوص دو قانون در جولای 2012 تصویب گردید. این قوانین برای حفاظت از کارگزار/فروشنده و مشتری به طوری که روابط بین این دو منصفانه باشد، به وجود آمده‌اند.

استاندارد‌های کنترل

از مواردی که توسط قانون KYC کنترل می‌شود، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل اطلاعات اساسی مانند اسناد هویت (که در قوانین و مقررات ایالات‌متحده به عنوان «برنامه شناسایی مشتری» یا CIP خوانده می‌شود)

2. تطبیق هویت فرد با احزاب سیاسی (شخص مقام سیاسی خاصی داشته باشد که این عنوان هم PEP نامیده می‌شود)

3. تعیین میزان ریسک مشتری برای اعمال تروریسی، پول‌شویی یا سرقت اطلاعات افراد

4. ایجاد یک چهارچوب برای رفتار‌های مالی مشتری

5. کنترل تراکنش‌های مشتری در برابر رفتارها‌ی ناهنجار و همچنین ذخیره‌ی اطلاعات افرادی که مشتری با آن‌ تراکنش ایجاد می‌کند.

منبع: ارزدیجیتال / کوینیت

ارسال نظر